MODİFİYE HAYATLAR
Bir ömür. Hiç bulamadığım adam, hiç bulamadığım kadın.
Kaybolmuşuz birbirimizin içinde.
Birbirimizi HİÇ anlamadan birbirimizin içinden geçmişiz. Birbirimiz bitirmişiz.
Kendimiz bitmişiz. Ömrümüz- ömrüm geçti. Elim-izde hiç bir şey yok. YOK.
nedir bu? Neyi arıyoruz?
Kaybolduğumuz yollarda kendimizi bulsak kaybettiklerimize DEĞER diyeceğim.
Tortu sadece. Kalıntı. Boudrillard’ın dediği gibi sadece kalıntıdan ibaret yaşadıklarımız. Anlama ulaşamadan modifiye edilmiş zırhlı hayatlarımızda kendimizi kaybederken, kazanacağımıza geriye kalan yalnız, kalıntı oluyor şimdilerde.
"birer birer geçtiler yanımdan
ilk sayfasına anlaşılmaz adresler yazılıp bırakılmış
bir not defteri nasıl sessizce beklerse kullanılmayı
öylece beklerken
ödünç alınmış yüzleriyle
birer birer geçtiler yanımdan"
Aslında sorun köşelerimizi kaybetmemiz zannedersem. Bir KÜP şeker düşünün. Böyle başlıyoruz hayata yâda bize sunulan yaşama. İlerledikçe bizi oluşturan köşelerimizi, yaşadıkça, gördükçe, zora geldikçe kaybediyoruz.
Bizi oluşturan çizgilerinizi yitiriyoruz. Seyrettiğimiz film, kabul ettiğimiz yalan, kayıplarımız, kazandıklarımız… An ve an yaşamlarımızı değiştiriyor ve bir süre önce kabul etmediklerimiz, bir sonraki karşılaşmamızda tepki bile görmüyor.
Bazılarımız ya yapısından, yâda yaşadıklarından derin izler alıp köşelerini daha da keskinleştiriyor. “Durum” bu kişilerin tavırlarına göre şekilleniyor…
Bazılarımız meşe gibi yuvarlak bir şey olup çıkıyor. Her yöne rahatça yuvarlanıyor “ Kişi Duruma uyuyor”
Açıkçası doğru hangisi bilemiyorum.
Modifiye olmak mı, yoksa olmamak mı?...
Duruma uymak mı, yoksa uymamak mı? …
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
