hafif.org

Ayrılığın acıyı doğurduğu bir yer vardır. İşte tam o yerde kıvrılmış duruyorum. Etten kopan bir et gibi, ıslak, acı dolu, belki kırmızı… Yarısı giden veya yarısı kalan bir eksiklik gibiyim. Eksik olan tarafın bir başka tamamlayıcı istemesi gibi bir de istek var içimde. Yarımlığıma sığınarak yalvaran, hüznü pompalayan bir istek. Sahteden canının yanması gibi… Sahteden yanıyor canım. Bütün gerçekliğiyle bakıyor diğer yarım yukarıdan, acımasız ve neşeli tavırlarıyla. Bir yanım gerçek bir yanım değil. Külümü silkiyorum ayrılığın tam da acıyı doğurduğu yere, kendimi güçlü hissetmek adına yaptığım en basit davranışın içinde. Kıvranıyorum kendi acımla ve seviniyor bir tarafım buna. Çekiyorum bütün pisliği içime, bütün güzelliğiyle. Sadece oluyor olan ve sadece seyirci olmak olduruyor olanı. Hiçliğin içine saklanmışım ben. Hiçliği seviyor ve ondan korkmuyorum çünkü. Bütün büyük acılar diz çöküyor önümde. Bütün büyük hırslar eriyip kayboluyorlar ve hiçbir şeyim kalmıyor geriye. İşte o hiçbir şeyi seviyorum ben. Onu anlatıyorum gerçek diye. Burada sevindiriyor beni içimde doğan hüzün ve burada anlıyorum yaratıcı olduğumu. Yalnızca bu kadar yalnızım ben. Yalnızlığın acısını çekemeyecek kadar küçük ve bir o kadar kalabalık… Ben’i arıyorum geceleri yatağımda. Gerçekten hala orada bir yerlerde diye. Ben’i bulamıyorum artık, anlatabilecek kadar bile. Ellerim şiir yazarken, aklım şarkı söylüyor. Oturup okuduğumda ve yatıp dinlediğimde hep aynı mısra tekrarlanıyor: “eller şiir yazamaz, akıl şarkı söylemez” Bunu söylüyor aklım, bunu yazıyor ellerim. İşte ben, buna şaşırabilenim. Ben şimdi yine canlıyım ve ben hiç ölmedim. Çocukça korkan, âşıkça seven ve gereksiz üzülen hep benim. İki arada bir deredeyim. Bunun için sevinmek aynı zamanda bunun için üzülmektir benim için. Kendim dışında korumam gereken hiçbir şey yok gibi. Ama ben korunamayan her şeyim. Eksikliklerim, hissetmediğim sürece yoklar ve hissettiğimde onlar eksiklik değil! Ben devamlı büyüyen ve gelişen bir yok edilişim. Ben, ben olmayan her şeyin karşıtıyım. Ve sen de öylesin…

Huzursuz ve korkak, bilinçsiz bir çocuk gibi cesur aynı zamanda…
Beni tanımak mı istiyorsun? Aynaya bak.
Çaresiz, kendi çareleriyle boğulmuş ve hayvansal.
Kendi içine kapanmış bir salyangoz gibi…
Güçsüz ve aşkın elleriyle yoğrulmuş,
Huzursuz, korkak ve kendi korkularıyla kısıtlanmışım.
Sen yoksun, hiçbir zaman yoktun.
O kadar yoksun ki
Umudum hiç bitmedi…
Git!