hafif.org

Hele gözlerin çocuk beynime öyle kazınmış ki… Aradan on yıllar geçmiş ama bak hâlâ aklımdasın. Sen benim çocukluğumdun. Sen benim sabahın köründe yediğim kuru ekmeğimdeki kaymağımdın. İlk kaybedişimdin. İlk ayrılığımdın. İlk acımdın. Nazlımdın sen benim. Nazlım…

İlk görüşte sevmişti küçücük yüreğim seni. Diğerlerinden farklıydın. Teninin rengi farklıydı. Bakışların farklıydı. Ağırbaşlıydın. Gözlerinle konuşmaya başlamıştın benimle. Sen de anlamıştın benim seni sevdiğimi. Hiç kızmadın bana. Onca yanlışıma rağmen hiç kırmadın beni.

Bir yaz günü gelmiştin bize ve sen geldikten sonra ilk annem anladı bendeki değişimi. Önceleri sabahları ne de zor uyandırırdı beni. “Hadi geç kalıyorsun. Sonra yine baban kızacak. Bak bu sefer karışmam haaa…” demese bütün gün uyumaya hazırdım. Ama sen geldikten sonra sabahları ilk ben kalkar oldum. Giyinip çabucak yanına koşardım. Boynuna sarılırdım. Gözlerinle anlatırdın beni görünce ne çok sevindiğini.

Güle oynaya giderdik. Önümde sen ve diğerleri arkanızda ise ben. Hepimizin önünde ise yeni doğmuş güneş. Kuş cıvıltıları, iğde kokusu, yollarda kurbağa ölüleri…

“Bugün çok güzel bir yere götüreceğim seni Nazlı! Taptaze otları olan bir yere. Biraz uzak ama olsun. Yeter ki sen iyice karnını doyur. Arkadaşlardan öğrendim, karşı tarafta çok güzel bir mera daha varmış. Eğer şimdi gideceğimiz yeri beğenmezsen bakarsın seni yarın oraya da götürürüm. Ha… Ne dersin?”

Nazlı, montofondu. Bembeyaz kirpikleri vardı. Kırmızı kulakları. Kafasında ise kocaman beyaz bir benek. Kuyruğunun ucu tıpkı kafasındaki benek gibi beyazdı. Deli gibi o yana bu yana asla koşturmaz, sözümü dinler ve kendine has bir tavırla yürürdü. Onun otlayışını izlemek en önemli hobim olmuştu. Saatlerce izlerdim asla bıkmadan. Güneş dağların arkasında kaybolup eve geldiğimizde ise ben O’na belki doymamıştır diyerek, evimizin arkasındaki ağaçların arasında biten çimenleri elimle toplar verirdim. Çoğu kere çimenlerin keskin yaprakları elimi kanatırdı. Ama hiç oları bile olmazdım. Ellerimle ona çimenleri yedirme zevki her şeye değerdi.

(…)

Kıştı. Büyük bir gürültüyle yatağımdan fırladım. Hemen pencereye koştum. Ama buz tutmuş pencereden mümkünü yok bir şey göremiyordum. Evin kapısına geldiğimde ise annemin sesini duydum:

“Söyle, ellerini çabuk tutsunlar. Çocuk bir uyanıp görürse, iflahımızı keser valla.”

Biri Nazlı’nın boynuzlarından tutmuştu. Diğeri elinde kızılcık sopasıyla homurdanarak vuruyor, bir taraftan da kamyonete doğru itmeye çalışıyordu. Çıplak ayaklarımla karlara basa basa koşturuyor bir taraftan da bağırıyordum: Nazlııııııııııı!

Kolumdan tuttular. Ben kendimi yerden yere vuruyor, ağlıyor adeta ellerinde son nefesini veren bir tavuk gibi çırpınıyordum. “Bırakın beni, bırakın… Nazlııııııııı, Nazlıııııııııııııııııııııııı!”

O ağlayışım, o bağırışım, o çaresizliğim hala gözümün önünde…

Sen benim çocukluğumdun. Sen benim sabahın köründe yediğim kuru ekmeğimdeki kaymağımdın. İlk kaybedişimdin. İlk ayrılığımdın. İlk acımdın. Nazlımdın sen benim. Nazlım…