hafif.org

Volkan Konak

ah gurbet zalim gurbet

ağlatırsın adamı

gözümde yaş kalmadı

bıraksana yakamı

vay seni cerrahpaşa

içmem suyundan içmem

bir dahaki seneye

yolcuda gelup geçmem

yaş akar gözüm sızlar

ne kalur gerisine

herkesun bir dersi var

durur içerisinde

inanduk doktorlara

öyle böyle dediler

ayrılık defterini

elimize verdiler

doktorlarda ne bilir

ciğerun acisini

cerrahpaşa'ya koydum

canumun yarisini

:(

hastanede belki tek güzel olay vardır o da hasta yakınlarının dayanışmasıdır.
güzel dostluklar kurulur çünkü hepsinin ciğeri yanıktır,bilirler,anlarlar sen ne haldesin
çünkü seni kendi gibi bilirler.

insanın sevdigini kaybetmesi zordur,

SESSİZ GEMİ

Artık demir alma günü gelmişse zamandan,

Meçhûle giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;

Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyâhatten elemli,

Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

Bîçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!

Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu!

Dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;

Bilmez ki giden sevgililer dönmiyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,

Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

yahya kemal siirinde giden memnun ki der,
sanırım annesine atfen bu cumleyi yazmıs,
yahya kemalin annesi komsuları tarafından cok sevilirmis,olumunden sonra komsular cok uzulmusler,
komsulardan biri ruyasında onu gormus,ona geri gelsene demis,
yahya kemalin annesi "ben burada cok mutluyum,neden doneyim ki "diyerek cevap vermis,
iste bu yuzden yahya kemal siirinde su mısraları kullanmıs:
"Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden"

onlar memnun belki yerinden ama geride kalanlar için durum farklı oluyor sanırım.

07ebru DİYOR Kİ, (24 Haziran 2008 20:30)
onlar memnun belki yerinden ama geride kalanlar için durum farklı oluyor sanırım.

orası oyle,
ama onların mutlu oldugunu dusunmek acıyı hafifletir

yildirimyild doğru söylüyorsunuz da ondan bir emin olabilsek zaten.
herkes Yahya Kemal'in Annesi annesi gibi rüyada görüp haber alamıyor ki :(

evet dogru,
ama cocugunu kaybedenler bundan emin olabilir,
en buyuk acı evlat acısıdır,
eger cocugunu kucuk yasta kaybetmisse zaten cocugun mutlu olacagı kesin,

neyse huzunlu havayı bozmayalım,

yildirimyild hüzünlü havayı bozmuyorsunuz zaten ama sürekli irdelenmekten bu konuda da irdeleneceğinizi düşünmenize şaşırmadım doğrusu insan buna bile alışıyor sanırım.
en büyük acı evlat acısı tabii ki Rabbim kimseye yaşatmasın inşallah.
kimseyi sevdiklerinden ayırmasın.
yıllar önce iki muhabbet kuşu hediye gelmişti bir süre sonra bende başkasına hediye ettim ve bir olaydan dolayı ikisi birlikte ölmüş hiç üzülmedin oysa karınca bile ezilse üzer beni ya da bir ağacın dalı kopsa yine üzülürüm.
muhabbet kuşlarına üzülmedim çünkü onlar birbirlerini öyle çok seviyorlardı ki vakitlerinin çoğunu birbirleri ile ilgilenerek geçiriyorlardı eğer biri ölüp diğeri geride kalsaydı işte o zaman çok üzülürdüm.

yıllar önce iki muhabbet kuşu hediye gelmişti bir süre sonra bende başkasına hediye ettim ve bir olaydan dolayı ikisi birlikte ölmüş hiç üzülmedin oysa karınca bile ezilse üzer beni ya da bir ağacın dalı kopsa yine üzülürüm.
muhabbet kuşlarına üzülmedim çünkü onlar birbirlerini öyle çok seviyorlardı ki vakitlerinin çoğunu birbirleri ile ilgilenerek geçiriyorlardı eğer biri ölüp diğeri geride kalsaydı işte o zaman çok üzülürdüm.

cok guzel,

teşekkür ederim.

bu fotoğrafı buraya koyduğum için pişmanım her gördüğümde o anı tekrar yaşamama neden oluyor.

07ebru DİYOR Kİ, (25 Haziran 2008 17:44)
bu fotoğrafı buraya koyduğum için pişmanım her gördüğümde o anı tekrar yaşamama neden oluyor.

bu yorumu okuduktan sonra bende kendimi kotu hissetmeye basladım

yildirimyild böyle hissetmene sebep olduğum için üzgünüm.

insanın arasıra huzunlenmesi iyidir

haklısın hüzünlenmekte yaşamın bir parçası
acılar insana değer katar.

yildirimyild görmeye dayanamadığım için resim artık yok.

haklısın dayanmak zor,
insanın sevdigi birini kaybetmesi cok zor olmalı,
ama iste hayat boyle,
resim acıklıydı,
insallah obur hayatta kavusursunuz,
belki de o seni goruyor,
sen uzulunce o da uzuluyor,
kim bilebilir

yildirimyild haklısın,hayat böyle işte bu gerçeklerle yaşamak zorundayız.

geçmiş olsun yorumları okuduğumda etkilendim son durumu nedir hastanızın merak ettim,ayağa kalktı mı?

sanırım hasta vefat etti

pot kırmış oldum daha çok üzüldüm şimdi başınız sağolsun.

ebrunun bası sagolsun

evet amin.

pot kıracak bir durum yok ortada KRISTALLER
sağolun.

yildirimyild umarım sende iyisinidir:)

SEVDALIMHAYAT senin iyi olmana da nasıl sevindim bilemezsin hep iyi ol inşallah.

seni gorunce daha iyi oldum,
hadi artık yazılarına tekrar don,
insanllah uzun surmez,
yazılar oksuz kaldı

SIDIKA'NIN AĞIDI

Sıdıka Emirdağ'ın soylu ailelerinden birinin kızıdır. Öğretmen olan Şahin Bey'le evlendirilir. Ancak, Sıdıka evliliklerinin
ilk yıllarında hastalanarak ölür. Kızının ölümüne çok üzülen annesi tarafından şu ağıt yakılmıştır.

Altından al giyer üstünden yeşil
Topla siğilerin camur bulaşır
Koltuğu kitaplı şu öksüz eşin
Hindi gelin yarın varır ulaşır

Gurbanlar olurum kibar kızıma
Ben neyleyim alnımdaki yazıya

Döşeği bindallı yorganı gutnu
Vallahi Sıddığım Emin'den datlı
İki kızdan bir oğlandan gıymatlı

Gurbanlar olurum kibar kızıma
Ben neyleyim alnımdaki yazıya

Seleğ'in evide mezara yakın
Gızım kibarıdı evine yatır
Kendinden böyüğe verirdi akıl

Gurbanlar olurum kibar kızıma
Ben neyleyim alnımdaki yazıya

Gızım senin ne talihsiz başın var
Kipriğin ucunda ganlı gaşın var
Koltuğu kitaplı kibar eşin var

Evine gel kibar kızım evine
Ben ne deyim senin kibar eşine

Garı depe depe geldin mi eve
Göse'nin gızıda çok etti sene
Algutnu guşanmış ipek siğine

Evine de gel kibar gızım evine
Ben ne deyim senin kibar eşine

Emirdağ'ın ağıtları çoktur.

emirdaglılar baba adamlar

Ben Hayatta En Çok Babamı Sevdim

Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim

Bilmezdi ki oturduğumuz semti
..........
..........

Can Yücel

:)

Farzet Hiç Ayrılmadık

Farzet hiç ayrılmadık
Gözümde tütüyor
Gözümü tütsülüyorsun hala
Hep birlikteyiz sanki
..........
..........

Can Yücel

bu da yakışırdı aslında

Çile

Gâiblerden bir ses geldi: Bu adam,
Gezdirsin boşluğu ense kökünde!
Ve uçtu tepemden birdenbire dam;
Gök devrildi, künde üstüne künde...

Pencereye koştum: Kızıl kıyamet!
Dediklerin çıktı, ihtiyar bacı!
Sonsuzluk, elinde bir mavi tülbent,
Ok çekti yukardan, üstüme avcı.

Ateşten zehrini tattım bu okun.
Bir anda kül etti can elmasımı.
Sanki burnum, değdi burnuna (yok) un,
Kustum, öz ağzımdan kafatasımı.

Bir bardak su gibi çalkandı dünya;
Söndü istikamet, yıkıldı boşluk.
Al sana hakikat, al sana rüya!
İşte akıllılık, işte sarhoşluk!

Ensemin örsünde bir demir balyoz,
Kapandım yatağa son çare diye.
Bir kanlı şafakta, bana çil horoz,
Yepyeni bir dünya etti hediye.

Bu nasıl bir dünya hikâyesi zor;
Mekânı bir satıh, zamanı vehim.
Bütün bir kâinat muşamba dekor,
Bütün bir insanlık yalana teslim.

Nesin sen, hakikat olsan da çekil!
Yetiş körlük, yetiş, takma gözde cam!
Otursun yerine bende her şekil;
Vatanım, sevgilim, dostum ve hocam!

…………………………………..
…………………………………..
…………………………………..
…………………………………..

Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın,
Benliğim bir kazan ve aklım kepçe.
Deliler köyünden bir menzil aşkın,
Her fikir içimde bir çift kelepçe.

Niçin küçülüyor eşya uzakta?
Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?
Zamanın raksı ne, bir yuvarlakta?
Sonum varmış, onu öğrensem asıl?

Bir fikir ki, sıcak yarada kezzap,
Bir fikir ki, beyin zarında sülük.
Selâm, selâm sana haşmetli azap;
Yandıkça gelişen tılsımlı kütük.
Yalvardım: Gösterin bilmeceme yol!
Ey yedinci kat gök, esrarını aç!
Annemin duası, düş de perde ol!
Bir asâ kes bana, ihtiyar ağaç!
Uyku, kaatillerin bile çeşmesi;
Yorgan, Allahsıza kadar sığınak.
Teselli pınarı, sabır memesi;
Size şerbet, bana kum dolu çanak.

Bu mu, rüyalarda içtiğim cinnet,
Sırrını ararken patlayan gülle?
Yeşil asmalarda depreniş, şehvet;
Karınca sarayı, kupkuru kelle...

Akrep, nokta nokta ruhumu sokmuş,
Mevsimden mevsime girdim böylece.
Gördüm ki, ateşte, cımbızda yokmuş,
Fikir çilesinden büyük işkence.

…………………………………..
…………………………………..
…………………………………..
…………………………………..

Evet, her şey bende bir gizli düğüm;
Ne ölüm terleri döktüm, nelerden!
Dibi yok göklerden yeter ürktüğüm,
Yetişir çektiğim mesafelerden!

Ufuk bir tilkidir, kaçak ve kurnaz;
Yollar bir yumaktır, uzun, dolaşık.
Her gece rüyamı yazan sihirbaz,
Tutuyor önümde bir mavi ışık.

Büyücü, büyücü ne bana hıncın?
Bu kükürtlü duman, nedir inimde?
Camdan keskin, kıldan ince kılıcın,
Bir zehirli kıymık gibi, beynimde.

Lûgat, bir isim ver bana halimden;
Herkesin bildiği dilden bir isim!
Eski esvaplarım, tutun elimden;
Aynalar, söyleyin bana, ben kimim?

Söyleyin, söyleyin, ben miyim yoksa,
Arzı boynuzunda taşıyan öküz?
Belâ mimarının seçtiği arsa;
Hayattan muhacir, eşyadan öksüz?

Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim,
Minicik gövdeme yüklü Kafdağı,
Bir zerreciğim ki, Arş'a gebeyim,
Dev sancılarımın budur kaynağı!

Ne yalanlarda var, ne hakikatta,
Gözümü yumdukça gördüğüm nakış.
Boşuna gezmişim, yok tabiatta,
İçimdeki kadar iniş ve çıkış.

…………………………………..
…………………………………..
…………………………………..
…………………………………..

Gece bir hendeğe düşercesine,
Birden kucağına düştüm gerçeğin.
Sanki erdim çetin bilmecesine,
Hem geçmiş zamanın, hem geleceğin.

Açıl susam açıl! Açıldı kapı;
Atlas sedirinde mâverâ dede.
Yandı sırça saray, ilâhî yapı,
Binbir âvizeyle uçsuz maddede.

Atomlarda cümbüş, donanma, şenlik;
Ve çevre çevre nur, çevre çevre nur.
İçiçe mimarî, içiçe benlik;
Bildim seni ey Rab, bilinmez meşhur!

Nizam köpürüyor, med vakti deniz;
Nizam köpürüyor, ta çenemde su.
Suda bir gizli yol, pırıltılı iz;
Suda ezel fikri, ebed duygusu.

Kaçır beni âhenk, al beni birlik;
Artık barınamam gölge varlıkta.
Ver cüceye, onun olsun şairlik,
Şimdi gözüm, büyük sanatkârlıkta.

Öteler öteler, gayemin malı;
Mesafe ekinim, zaman madenim.
Gökte saman yolu benim olmalı;
Dipsizlik gölünde, inciler benim.

Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök!
Heybem hayat dolu, deste ve yumak.
Sen, bütün dalların birleştiği kök;
Biricik meselem, Sonsuza varmak...

(1939)

Necip Fazıl Kısakürek

yakışmış.

teşekkürler.

Şimdi az sakalı olan
Cemaate pişdar olur
A’rabi ye mana veren
Hemen ehl i inzar olur..

Yezid in de dili Arap
Bunlardaki sade serap
Ruhu olsa bile harap
Suret ehl i efkar olur..

“Adam” bulmak sehl değil
Emin değil, ehil değil !
Kazib yalnız cahil değil;
Alim dahi mekkar olur...

Mutebersin paran varsa
Unutulur kim fakirse
Böyle meclis mescid kursa
Ondan ancak dırar olur..

Kah şehvet kah şöhret için
Oyuncak olmuş ite din !
Hakiki kemal çok çetin
Lafta herkes ebrar olur..

Yüklesen altun semeri
Neyler kırk yıllık hımarı ?
Puşta versen Zülfikar’ı;
Sanma Ali Haydar olur...

Akıncı'm talib i irfan
Ahmaklarla sohbet ziyan
Der ki; zamaneye uyan
Amelleri murdar olur…

CESMISIYAH çile şiiri hem çok güzel hem de tam konuya oturmuş.

PrtScnSysRq bağlantısı olduğu noktada haklısın.

sözler tükeniyor ya bazen, tükendiği yerdeyim:(

hastanın yakınları için de acılı bir durum.
hem bu acıyı yaşayacaksın hem de hastana moral vermek zorunda kalacaksın ifa edilmesi gereken zor bir rol.

hastanın başında kalan kişiyi değiştirme şansı yoksa yani uzun süre hastaya aynı kişi bakıyorsa bir süre sonra hastaya bakan kişinin de sinirleri iflas ediyor.

hastanın en yakını zaten onu kimselere bırakmıyor genelde...bu durumlarda çok fedakar oluyorlar...Allah hepsine kolaylık versin

amin gerçekten hasta bakanların durumları hastalar kadar perişan oluyor, hastanelerde sandalye üzerinde uyumak günlerce hep o ortamda kalmak bitiriyor insanı.

hem de nasıl:(

bitmez bu acı, dinmez bu gözyaşı...

kimseyi hastaneye düşürmesin inşallah hem hasta olarak hem hastaya bakan kişi olarak.
hastaya bakan kişiler ziyaretçi saatini hastadan daha çok bekliyorlar.
ateş düştüğü yeri yakıyor. hem kendi hastana üzülüyorsun buna ilave olarak etrafındaki hastaların durumunu izliyorsun.
moral falan kalmıyor.
tek avuntun ziyaretçi saatinde gelenler oluyor.

her acıyı taşır bu beden
yıkık dökuk viran olsa da
taşımasada taşıtmalı
var olmamız bu demek..

güçlü olmak zorundayız.
olsak olmasak bile yaşanacaksa yaşanacak.
ne kaçarı var ne kurtuluşu.
sabırlı olmak lazım.
Rahmet içinde yatsın tüm ölenlerimiz.