hafif.org

Düşünebiliyordum ama yoktum. Ya da varlığım düşüncelerden ibaretti bu güne kadar. O halde ben düşüncem doğduğunda doğmuştum. Şimdi düşüncem öldüğünde ölecektim. Görüntü, koku veya sesin tek tek bir önemi kalmamıştı hepsi tek bir bütün olarak karşımda, içimde, dışımda ve her yerdeydi. Yaşadığım bütün gerçeklikler benimle birleşmişti. Bir duman kadar ağırlığım yoktu fakat evrenin tümünü bir çırpıda gezebilecek kadar hızım vardı. Kaygılarım sanki gözlerimin önünde birer birer eriyor, tuhaf bir ayrılık sızısını bana hissettiriyorlardı. Bir daha göremeyeceğim dostumdan ayrılırken hissettiğim duygular gibi… Korkularım ve çok büyük güven duygularım el ele vermiş intihar ediyorlardı.

Duygularım, ah o güzel duygularım
Yalnız bırakmayın beni, sizden başka kimim var?
Duygularım, ah o keskin duygularım.
Ağlamadan ve gülmeden ben yaşayamam ki.
Ölmeyin parçalarım, ölmeyin uyanalım.
Bir rüya olsun her şey, düş koksun yanaklarım.
Uyanalım bir güne, yeniden başlayalım.

Ölmek nasıl gerçekleşebilir bir düşüncede? Unutarak mı her şeyi… Unuttuğumda bitecek mi yaşamım artık.

Neyim ben kendi farkına varan bir yokluktan başka. Ne umudum var unutup her şeyi yok olmaktan başka? Yeni bir bedende doğmayı kim ister hatırlayacaksa bunları? Unutmak ölmek ise bir düşünceye, ölmek her şeyi unutmuş olarak doğmuş olmak olmalı. Kararıyor hayatım, kapıyorum tüm gözlerimi artık. Yeniden doğmak ve ölmek aynı şey olduğunda ve hiç bir anlamları kalmadığında…

Hoşçakal şaşkınlık verici dünya, unutuyorum seni.
Hoşçakal farkındalık, umursamıyorum sözlerini.
Beni saran bencillik çekiyor artık ellerini.
Özlediğim tüm özlemler, bir daha gelmiyor geri.

Neyim ben kendini terk eden bir yalnızlıktan başka
Neyim ben ölümün ve yaşamın arasında.
Yok olacaksa tüm yaşamlar, düşünceler arasında.
Neyim ben, bedensiz, uzak diyarlarda…

Hoşçakal demiştim bildiğim her şeyin gölgesinde, bilmediğim hiçbir şey yoktu artık. Bilmediğim her şeyin ne olduğunu biliyordum ve bilgi için ispata ihtiyacım yoktu. Bir çeşit sezgi gücü hâkimdi her şeye… Bildiğim en rahatsız edici şey ölümün o tatsızlığıydı. Her şeyi unutmanın vermeyeceği acı! Acı hissedilir olduğu sürece unutmaya değerdi. Acı ölüyordu benimle birlikte. Acılarımı ne kadar sevdiğimi anladım son düşüncelerimle. Seçim şansı diye bir şey var mı kendi yarattıklarımız dışında? Yeni bir hayat, her şeyi unutmak pahasına? Evet, buna değer… Ölmek bir şeyi düşünmekten mahrum bırakmaksa eğer.

Ingaaaa…

( Bebek hiç anlam veremediği sesler duymaya ve hiç anlam veremediği görüntüler görmeye başlar. Bedeni hayatta kalmak için anne kokusuna karşı kendini geliştirmektedir. Bir şeylere anlam verme ihtiyacını hisseder.)

DEVAM ETMEYECEK.