Geciktim biraz. Yorgun görünüyordu."N'oldu?" diye sordum. Sabahın köründe kalkıp dersinin iptal olduğunu öğrenmiş. Sonra her zaman yaptığı şeyi(sabahın köründe oturup winnie'yi izlemek) yapmak istemiş- bebek gibidir de kendisi-. Fakat o saatte winnie yerine savaş haberleri vermeyi uygun görmüş yetkili insancıklar. ve söyleyebildiği tek şey "winnie yok, savaş var!" oldu. Bunu bir de küçücük gözlerin izlediğini düşünmek gerçekten çok sinir bozucu birşey. Hangi müthiş zeka(!) çoğu çocuğun kalkıp çizgifilm izleyeceği saate savaş haberi koymayı akıl etti acaba çok merak ediyorum. Bu ve bunu gibi şeyleri artık bünye kaldıramamaya başladı. Savaş üzerinden para kazanmak kadar rezil bir iş var mıdır başka?
yeğenim hafta sonları bizimle kalıyor, cumartesi ve pazar foxkids evde hüküm sürüyor. Bu pazar bana "fossidsi açar mısın?" dedi. Hatayla foxnewsi açmışım. N'apacağımı şaşırdım önce, paniklemesem anlamayacak belki de, ama velet tank uçak filan gördü ya, durur mu? Başladı "onlar ne? nerde?" Fena bir şey dedim, kanal değiştirdim. Annesi bir ara ona ölümü anlatmaya çalışmıştı. Savaşı anlatmaya gönlüm el vermedi. O bilmesin en azından dönen iğrençlikleri. :(
bugunun cocuklari o tur seyleri epey kolay kaldiriyolar. pokemonlari birbiri ile savastirmak, G.I. Joe lari doktor kotu ile savasmaya yollamak cok normal seyler onlar icin benim kuzenim sık sık beni oldurmekle tehdit ediyor. kendine o konuda guveni tam. simdi bi ucan tekme, bi karina darbe, tamam oldun sen, yandin, cik oyundan. ee kotu tabiki.oyle kirilgan gorunduklerine bakmayin. cok duyarsiz olup cikicaklar bence. biz onlar adina daha bir duyarliyiz. bi yandan tv de savas olurken sen aksam yemegini yiyosun. o cocuk nasil duyarli olurki? olursa, genç yasta ülser olur.
öyle değildir o, anlamını bilmeden kaptırıyorlar. Hiç dayak yerken biryeri kanamamış çocuğun playstationda oynadığı dövüş oyunlarına bakıyorum, ölenler hep diriliyor. Kanayan yaralar replay diyince duruyor, seçilen kahraman sapasağlam dönüyor, çerez gibi adam harcayabilirsin, 15 adam seçip son adamın ölene kadar savaşıyorsun.
Sonra yeğenim karıncayı ezmeye kalkıyor, zor durduruyorum: "ölüm nedir bilir misin doğacığım?" "cort ezeceim ölecek işte prunecuum." "O kadar basit değil. Ya annesi, babası, varsa kardeşleri?" "Onlara da bi vururum" "Annene vursunlar ister misin?" "Anneme vurana da bi vururum" "ama olan olmuş olur, sen en iyisi hiçbirşeye vurma. Bilgisayar oyunlarında kalsın herşey" "peki" Çözüm mü, inandı mı bilmiyorum.
"prunecuum?" "Evet doğacığım" "Sen bööle tekme atabilir misin?" "atamam" "hiiiaaaayt!" Kendisi ile gurur duyuşuna bakar, için elvermez, alkışlarsın.
Karıştı kafam, ya yeğenim herkesi bozuk para gibi harcayacak, ya da bana inanacak sadece sanal şiddet yaşayacak. Onun da insan olduğunu kabullenmek mi güç yoksa sadece? Bilmiyorum...
sanal olan seyler onlari cok da fazla etkilemiyo. tvdeki savasda sanal onun icin. o yuzden kolay kaldiriyolar diorum.
ama evet bi noktada kaybediyolar gercek ne? sanal ne? iste asil sorun bu. kaldi ki bazen ben bile elimi Ctrl+Z ye basicak sekilde hareket ettiriyorum, ortada klavye yokken. cocuklarin yaptiklari kendi çaplarindaki siddetsel olaylar o yasta kabul edilebilir. belki bizde daha az bi olcude herkesi oldurebelicegimizi dusunuyoduk yada bi aglamayla her seyi elde ediyoduk. dunya senin cevrende donerken gercekleri kabul etmek zor olur. ama bu sanallik gercegi kavramalarina epey bi geciktiriyo. sonra amerikada liseliler okula girip elindeki silahla arkadaslarina ates etmeye basliyolar. aslinda bu gencler monitor karsisinda yaptiklarini tekrarlamiyolar mi bi anlamda.
orta halli bir liseliyi ele alin. adam size tum silah cesitlerini, komando taktiklerini, askeri savunma saldiri stratejilerini, çesitli ucaklarin ozelliklerini ve basit kullanma tekniklerini, hatta kac feet te ucagin tekerlerini acmasi gerektigini rahatlikla soyler. aslinda bilgisayar karsisinda asker yetistiriliyo.
koptum gittim bende ya.. amma soylenecek sey var. bilgisayar oyunlarini derinlemesine bilsem, ii bi kose yazisi yazarim amma.
biz de bol bol üzerinde konuşsak, ben de pek derinlemesine bilmiyorum ancak yeğenimde gözlemlediklerim bizim çocukluğumuz gibi değil sanki. Bizimkiler su tabancası olurdu, oyuncak bebeğimin kafası kopsa ağlardım, karıncalara ekmek kırıntısı atardım, J.R.'ı sevmezdim, "şeker kız candy" izlerdim, televizyona bağlanan, yurt dışında yaşayan akrabalarımın getirdiği oyundaki portakal kafanın, ufak şeyleri yemesini izlerdim, Tom'a üzülürdüm, Jerry'e kızardım...
Yeğenimin oyunlarına şaşırıyorum, araba kazası yapmak için "Need For Speed" oynuyor, "kanlıymış bu oyun, bunu indirmeyelim" diye Cul ile aramızda konuştuğumuzu duysa, o oyuna ayrı bir ilgi gösteriyor, aksiyon filmlerine tapıyor. (Belki de onun bir erkek çocuk olmasından kaynaklanıyor tüm bunlar, ne de olsa ben bir kız çocuğuydum.) Ama tüm favori oyunları şiddet ve savaş içeriyor. Bunların olmadığına inandırmak gerekmiyor belki onu ama, beni yine de endişelendiriyor.
Evet bu çok derin konu, ayrıca ayrıntılandırılmalı.
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
