Her insan yalnız,biliyoruz bunu,tamam biliyoruz da neden birileri bilmiyormuşuz gibi yüzümüze yüzümüze vuruyor yanlızlığımızı? Bu kafaya takılan sorulardan biri. Bir diğeri neden bir şeyi başaramadığınız zaman o her zamanların başarılı,muhteşem insanı olan siz bir anda BERBAT biri olarak tanımlanıp,yapayalnız bırakılıyorsunuz? Ya da bir sevgilinin terkedişi bile aslında 'Al işte artık yalnız kalacaksın' demek değil mi? Bir ilişkinin bitişi de bir başarısızlık örneği değil mi? Bu durumda her yalnızlığımıza sebep yaşadığımız türlü türlü başarısızlıklar mı?
İşte kafamı en çok kurcalayan sorulardan biri de bu oldu hep.Cevap bulamadığımız yalnızlık anlarımız aslında belkide başarısızlıklarımızın kanıtı ve yüzümüze yüzümüze çarpıyor. Ve biz soruları milyon tanede yapsak işin içinden çıkamayacağız. Ya da en azından ben...
Markus Aurelius; "Eğer bir dış etken seni üzerse, duyduğun acı o şeyin kendisinden değil, senin ona verdiğin değerden geliyordur. Onu da her an ortadan kaldırma gücün vardır" demiş :)
belkide ters yönden bakmak gerekiyor... yani aslında hep yalnızız fakat başarılarımız bize bu yalnızlığı unutturacak kadar ağır basıyor getirdikleri mutluluk duygusu ve bu duyguyu paylaşacak kimselerle... adeta gözlerimizi kamaştırıyor, boyuyor...
ama başarısızlıklar söz konusu oldugunda o mutluluk duygusu yoktur paylasacak pek kişi de yoktur..hatta kendimize bile pek paylaşmak istemeyiz.. bu da hayata daha gerçekçi bakmamızı ve nasıl bir yalnızlık içinde olduğumuzu görmemizi sağlar..
bana sorarsan insan yalnız gelir yalnız gider... aksi yanılmadır.. kendini kandırmadır..cogu zaman da farkında olmadan... cünkü insan hem yalnızdır hemde bu yalnızlıkla basedebilecek bi varlık değildir...
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
