çok yoruldum
siyahtı, kurşun gibi...
belki kalemdi
belki silgi
silgi olsa
silinirdi
yok, silgi değildi.
hesabını bileydim
çözer miydim ki...
hep sayıları saydım;bir iki,
bir, iki
üçe geçemedi ritmik saymalarım
bir iki, bir iki,
bit _miyor ki
sonsuz benim rakamlarım,
yazdım ,yazdım
hep bir iki, bir iki
küçüktüm,
boş bir sayfa açtım kendime
bir kare çizdim,
güzeldi, içi boştu,
vazgeçtim,
üçgene çevirdim yüzümü
üçgenin kenarları da
bir iki, bir iki,
üçe dönmüyor ki
benim sayfam dolmuyor ki
bir türlü !...
gençtim
yeni bir sayfa çıktı önüme
güzeldi
hem de büyük,
kalemim sığmadı içine
bir altıgen çizdim,
kırmızı köşegenler
içine sarı saçlı bir kız koydum
baktım sığmadı içine
bir beden büyük geldi
zaten bir şişman mıydı, neydi
silgiye yenildi...
zamanı geldi, çizmeliydim
belki şarkı da söylerdim
kimbilirdi ki
elimdeki benim kalemimdi
bir dikdörtgen,
bir daire
ne şarkıya benzedi
ne yolu geçti sevgiden
bir çizgi çektim
silindi
şimdi rakamlar geçiyor önümden
bir iki
bir iki, bir iki...
sevmedim zaten hiç matematiği
çıkamadım işin içinden
çözülmüyor bu denklem,
sonu gelmiyor ki
hep bir iki,bir iki,
yaşamayı bileydim
üçe geçebilir miydim ki...
rakamsız
çizgisiz
kalemsiz
yaşayabirmiydim ki...
ferkul 27 ocak 2008..01.45
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
