Özdeş olmayanla yüzleşir insan
Bozuk bir cinayettir oyun sanılan
Erkekliğin durmaksızın kaybolduğu yer
Başlangıcı son sayan yanılsamadır
Ne ilkesi ne amacı olan hayaletin
Kusursuz izleridir yalnızca
‘gerçeğe katlanmak’ denilen
trajik evrende yıkılan istenci
sahte bir gebelikle kaldırabileceğini hazlayan
kurtarıcısız düşer zamandan
nitelik kazanmıyor rastlantısal adımlar yazgımıza efsane olmuyor
istenç yoksunu insan
işleyen
ılık düş yalnızı saydamlığında
kendiyle karşılaşır ansızın
çağlar
köpek delisi tekerleğin tıkırtısında
-alaycı bir ruhun fısıltılarıyla-
başkalaşırken
aşk değişmiyor
rastlantısal adımlar yazgımıza efsane olmuyor nasıl bir kafayla yazılmışsa hoşuma gitti şiir yazmak değişik bir şey ben pek beceremiyorum kelimeleri yanyana koymaktan ziyade sanırım bir anı en güzel şekilde anlatmak sadece bir perdeden bahsetmek onun arkasındaki insanlardan bilemiyorum edebiyattan pek anlamam ama üzerine düşündüm buda hoşuma gitti bu kadar...
sevgili untouchable,
beğenmene sevindim.
Burada erkeklik kavramını sorguladım, eleştirdim. Sinirliyim kendimce gerçeğe katlanmak denilen? Trajik evren. Erkekliğin durmaksızın kaybolduğu yer.Başlangıcı son sayan yanılsamadır. Sanırım bu en sevdiğim, en aferin dediğim şiirim. Hissizleşme tarihi de olabilir bunlar bir nevi. Komik ama. Ama tam aksine özgürleştim. Eskiden uykuya dalmadan aniden yalnız hissederdim kendimi. Yalnızlığın giderilemeyeceğine inanınca, bu yalnızlık senfonisi olayı da kayboldu. Fena mı? Arayış kalmadı. Davranışlarım daha da rahatladı. Takmamaya, iplememeye başladım. Hayda, iplemeyince herkes köle. Bu mudur olay ya! Kendim olarak ben bana yetiyorum yani bir süredir. Bu sürüncemeler, arayışlar ruhumu temizledi bir anlamda. İçimde kimse kalmayınca Öz’ümle net olarak karşılaştım. Bu huzur kendimle daha çok barışmamı sağladı. Bu iplemeyen herifler arar oldu, fakat ben aynı değildim ve artık öyle olmayacak olandım. Oysa ne çok uğraşmışım, özenmişim. Şanslılarmış. İçim gene acımıyor. Çünkü biliyorum ki, sevdim. Sevginin hakkını verdim. Sevgi zaten böyle olmalıydı. İnsan ne arar ki, sevecek bir insan değil mi? İçim rahat, çünkü; zor benim kadar öz verili olanı bir ömür bulmak. Sevginin hakkını vermediği insanı bir ömür arayacaklarının bilinci var. Budur. Herkes kendi enerjisini yaşar. His’li olduğum zamanlardı..
kendine yetebilmek çok güzel bir şey ama bunun bir gift(türkçe karşılığını bulamadım) olduğunu düşünüyorum yani sonradan gerçekleştirilemeyeceğine bir şiir vardı hatırlayamıyorum kim diyordu çok unuturum
sen hangi aşları içinde barındırdın ki ölümün yorgun tayını gözlüyorsun böyle bir cümle geçti o zamanki size söylüyorum şuan bana yazan kişiye değil(bana yazan çok bencil hissettirdi yazı yazan insana diyeyim)
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
