hafif.org

"her seçim bir kaybediştir" sözü geldi aklıma...
ulaştıklarımızın aslında istediklerimiz mi olduğunu sorgulamak genellikle can yakar...az önce "kelebek" başlıklı yazıda da söyledim: işaretlere dikkat etmeli belki de. gerçekten ne yolda gitmek istediğimizi ya da neyin bizim için iyisi olduğunu gösteriyor aslında hayat bize.

Keşke, bir yerden aşağıya, örümcek kadar kolay inebilsek, asansörsüz merdivensiz..Böyle küçük canlıların, üstün özellikleri beni büyülüyor..

Sevmek istediklerinden nefret ede cek,
Çabuk in, gidiyorum, seni aşağıda kim bekleye cek..

salgıladığı ağın içeriği nedir diye düşünür mü örümcek..?

zannetmiyorum..

o yalnızca salgıladığı, salgılayabildiği ipekçiğe tüm varlığı imiş, hayatının kurtarıcısı imiş gibi tutunur.. bu hali ile, hayat mücadelesin içinde, işine, ailesine, ideallerine, arkadaşlarına, malına mülküne, dini inancına, bilime.. vs hülasa tutunulacak her ne varsa hayatta ona, gözünü kapatıp bağlanan insanlara ne kadar benzemekte.. belki böylesi doğrudur.. ağını salgıla, bir yere tuttur ve sark bakalım hayat denen uçurumdan aşağı..

o iniş esnasında tutunduğu ipekçiğin boşluğunu, zayıflığını, anlamsızlığını farkedip düşer kimi örümcekler de.. tutunacak başka bir ipekçik salgılamaya çalışır veya üzerine konacak başka bir dal parçası ararlar.. kimi dindar iken inkarları yaşar, kimi en ağır kominist iken holding patronu olur, kimi vatan millet sakarya nutuklar dizerken satıverir vatanını üç otuz kuruşa..

hep tutunacak bir dal bir ipekçik arayışından insanevladının bu çelişkileri, zıtları, uçları yaşayışı.. hep biryerlere, birilerine, bir ideolojiye, bir insana yada nesneye bağlılık fikrinden oluşuyor sanırım tüm bunlar.. ve tüm bu fikirler daha küçücük bir bebekken ana-babamız tarafından aşılanıyor bizlere.. ve hal böyle ise inmek değil de uçmak gereklidir belki de kurtulmak için.. serin rüzgara kendini bırakıp sonsuz dünyada süzülmek.. kendini sağlama alma derdinden sıyrılıp, hayatı tüm getirileri ile kabullenmek ve onu özümsemek gerekiyor, ağ salgılamakla, bir yerlere tutunmakla zaman harcamasızın.. sonsuz serbestlik içinde bir vurdumduymazlık değil söylediğim.. hayatı olduğu gibi kabullenip, onun nesnelerinin bir parçası, bir ögesi, bir savunucusu olmadan onu yaşayabilmek.. ve istediğimiz anda, hiçbir sınırla sınırlı olmayan irademizle ona müdahale edebilmek.. bunun tehlikeli tarafları da olabilir aslında.. çok ince bir çizgi çünkü.. ve çoğu zaman silik.. ne olursa olsun bir ahlak anlayışı olmalı insanın.. uçarken kontrolü kaybetmeyip savrulmamak adına..

sınırlarla sınırlı olan ben ve bizler elimizden geldiğince sıyrılmalıyız gözümüze perde olan bağlarımızdan.. ipekçiğimizi, dalımızı bırakıp uçmayı öğrenmeliyiz belkide.. atlamalıyız sonsuz hayatın orta yerine.. cesaretle..

belki düşersiniz..
ama belkide..
kimbilir..

Uçurumlar doğuyor bazen...
Sonu gözükmeyen dipsiz...
Görmekle vakit kaybına yol açmaktansa, karanlıkla yol kapıyorlar...
Aşağıda buzdan cehennem var bizi bekleyen...
Bizi bekleyen yine kendimiz değil miyiz?
Kendi ağımızla idam ediyoruz...
Sadece farkındalık sürecinde isimler koyuyoruz...
Aşk, tanrı ve şeytan...

zamanın sinesindeki ateş,
örümceğin parlak ipinden yansır..
farklıdır her lifin terkibi birbirinden,
oysa heyhat! hepsi yapışkan ve şeffaftır..